تحقیق درباره برگهاي، تيمار، اندازهگيري، گيري

دانلود پایان نامه ارشد

ي ديرگل
ناشناخته
A200
8/844
2640
33-30%
28/1
01/4
روشن
شيرين
سنگي
زودرس
خودناسازگار
شاهرود21 و شاهرود 17
مخلوط (شاخه يکساله+ اسپور)
ميانگل تا ديرگل
ايران
مامايي
1/980
3/2800
35-33%
25/1
15/4
روشن
شيرين
سنگي
ميانرس
خودناسازگار
شکوفه، آذر و يلدا
اسپور
ديرگل تا خيلي ديرگل
ايران
سهند
96/960
2288
44-40%
35/1
2/3
روشن
شيرين
نيمه کاغذي
ميانرس
خودناسازگار
سهند، شاهرود 21
اسپور
ديرگل تا خيلي ديرگل
ايران
16-1
6/1161
1936
62-58%
13/1
9/1
روشن
شيرين
کاغذي
زودرس
خودناسازگار
مامايي و شاهرود 17
اسپور
ميانگل تا ديرگل
ايران
25-1
93/882
66/2522
35-33%
19/1
55/3
روشن
شيرين
سنگي
ميانرس
خودناسازگار
شاهرود12 و سهند
اسپور
ديرگل تا خيلي ديرگل
ايران
40-13


19-17%
6/0
3/3
بينابين
تلخ
خيلي سنگي
ديررس
خودناسازگار

مخلوط (شاخه يکساله+ اسپور)
ديرگل تا خيلي ديرگل
فرانسه
GF677
جدول 2-3-خصوصيات رشدي و وضعيت کمي و کيفي ميوه در ژنوتيپهاي مطالعه شده

2-4-اعمال تيمار شوري
به منظور اعمال تيمارهاي شوري، از نمکهاي طبيعي جمع آوري شده از درياچه نمک استان قم، استفاده شد که ترکيب آن در جدول 2-4 ارائه شده است. به منظور اجتناب از ايجاد شوك ناگهاني و پلاسموليز، افزودن نمکها به صورت تدريجي انجام گرديد. بدين منظور، ابتدا گياهان با تيمار 4/2 گرم در ليتر، آبياري شدند و براي اعمال تيمار شوري با غلظت 6/3 و 8/4 گرم درليتر روي گياهان، در مرتبه دوم (5/3 روز پس از آغاز اعمال تيمار شوري)، با تيمار 6/3 گرم در ليتر آبياري شدند. در نهايت، در مرتبه سوم گياهاني که قرار بود با تيمار 8/4 گرم در ليتر نمک تيمار شوند، با اين غلظت از نمک موجود در آب، آبياري شدند و در نتيجه در مدت يک هفته پس از آغاز اعمال تيمار شوري، به غلظت نهايي رسانده شد.
ميزان رطوبت خاک گلدانها در سطح ظرفيت مزرعه (FC)، قبل از انتقال گياهان به گلدان، به کمک دستگاه صفحه فشار (مدل F1 شرکت تجهيزات رطوبت خاک کشور آمريکا41) تعيين شد. آبياري گلدانها با توجه به تغييرات وزن آنها و لحاظ نياز آبشويي، انجام شد و به هر گلدان در هر بار از اعمال تنش شوري، 990/1 ليتر آب از تيمار مورد نظر، اضافه شد. بطوريکه در طي 91 روز دوره آزمايش، تيمارهاي شاهد و 2/1 گرم در ليتر، 20 مرتبه، تيمار4/2 گرم در ليتر، 19 مرتبه و تيمار 6/3 و 8/4 گرم در ليتر تيمار، 17 مرتبه، اعمال شدند. تعداد دفعات کمتر آبياري در سطوح 6/3 و 8/4 گرم در ليتر به دليل کاهش سرعت رشد گياهان و کاهش تبخير و تعرق توسط آنها از يک طرف و وجود نمک بيشتر در خاک اين گلدانها بود. اين شرايط باعث حفظ رطوبت به مدت بيشتري شده و فاصله زمان بين دو آبياري در اين تيمارها را افزايش ميداد و در نتيجه تعداد دفعات آبياري در تيمارهاي شوري با غلظتها بالاتر در طول دوره آزمايش نسبت به گياهان شاهد، کاهش يافتند. همچنين، به منظور اطمينان از انجام نياز آبشويي خاک گلدانها، پس از هر مرتبه آبياري، زه آب تعدادي از گلدانها به طور تصادفي جمعآوري و هدايت الکتريکي و pH آنها اندازهگيري شد. در پايان آزمايش نيز، نمونه خاک، از هر يک از سطوح اعمال تيمار شوري، تهيه و آناليز شد (جدول 2-5).

جدول 2-4-خصوصيات کيفي آب مورد استفاده پس از ايجاد سطوح شوري مورد نظر
نمونه آب مورد استفاده با سطوح مختلف شوري
شوري
(دسي زيمنس بر متر)
واکنش آب (pH)
سديم
(ميليگرم در ليتر)
کلر
(ميليگرم در ليتر)
کلسيم
(ميليگرم در ليتر)
منيزيم
(ميليگرم در ليتر)
بي کربنات
(ميليگرم درليتر)
کربنات
(ميليگرم در ليتر)
سولفات
(ميليگرم در ليتر)
شاهد (صفر گرم در ليتر)
5/0
3/7
1/22
5/35
62
1/17
98
0
49
2/1 گرم در ليتر
5/2
4/7
389
664
70
50/20
126
0
59
4/2 گرم در ليتر
9/4
6/7
809
1386
79
01/22
137
0
74
6/3 گرم در ليتر
3/7
7/7
1231
2113
88
6/23
149
0
99
8/4 گرم در ليتر
8/9
8/7
1653
2836
99
7/25
159
0
134
جدول 2-5- مقادير شوري و واکنش خاک مورد استفاده در گلدانها پس از اعمال تنش شوري با سطوح مختلف
واكنش خاك (pH)
ميزان شوري
(دسي زيمنس بر متر)
سطوح مختلف شوري
4/7
2/1
شاهد (صفر گرم در ليتر)
55/7
2/3
2/1 گرم در ليتر
65/7
7/5
4/2 گرم در ليتر
8/7
3/8
6/3 گرم در ليتر
9/7
9/10
8/4 گرم در ليتر

2-5-ارزيابي صفات مورفولوژيک
به منظور اندازه گيري ميزان افزايش قطر، ارتفاع و تعداد برگ سبز گياهان مورد نظر، قبل از شروع اعمال تيمار شوري، قطر و ارتفاع آنها اندازهگيري شد و تعداد برگهاي سبز آنها ياداشت گرديد و مجددا صفات مورد نظر در پايان آزمايش اندازهگيري شدند و مقادير افزايش يافته محاسبه شدند [Rahmani et al., 2003].
ميزان تراکم برگ روي شاخه اصلي، از طريق تقسيم تعداد برگهاي گياه بر ارتفاع آن، بر حسب تعداد برگ در سانتيمتر مربع محاسبه شد [Rahmani et al., 2003].
به منظور اندازه گيري ميزان نکروزه شدن برگها، تعداد برگهايي با ميزان نکروزه شدگي کمتر از 50 درصد و 50 تا 100 درصد شمارش و درصد آنها در پايان آزمايش محاسبه شد. همچنين به منظور اندازهگيري ميزان ريزش برگ، در طول مدت آزمايش، تعداد برگهاي ريزش يافته تا پايان آزمايش يادداشت و مقدار آنها محاسبه شد. تعداد برگهاي از طريق فرمول زير (1-2) محاسبه شد [Karakas et al., 2000].
(1-2) 100 ? (برگ هايي با نکروزه شدن 50 تا 100 درصد+ برگ هاي با نکروزه شدن کمتر از 50 درصد + برگ هاي ريزش يافته) – تعداد کل برگ ها = درصد برگ هاي سبز
به منظور اندازهگيري وزن تر و خشک برگها، شاخه اصلي و انشعابات شاخه اصلي، 8 برگ از قسمت بالاي شاخه، (واقع در گرههاي پنجم و ششم انتهاي شاخه اصلي)، و 8 برگ از قسمت پاييني شاخه (انتهايي ترين برگهاي شاخه اصلي)، شاخه اصلي و انشعابات شاخه اصلي در پايان آزمايش از گياهان جدا و وزن شدند و سپس به مدت 48 ساعت در دماي 75 درجه سانتي گراد قرار داده شدند و وزن خشک آنها محاسبه شد ]موسوي و همکاران، 1388[.
به منظور اندازه گيري وزن تر و خشک ريشه، پس از خارج نمودن آنها از داخل خاک، ريشهها از محل اتصال آنها به طوقه جدا و کاملا با آب مقطر شست و شو داده شدند و بعد از حذف رطوبت اضافي، وزن تر آنها اندازه گيري شد. سپس به مدت 48 ساعت در دماي 75 درجه سانتي گراد قرار داده شدند و وزن خشک ريشهها محاسبه شد [Montaium et al., 1994].
به منظور اندازه گيري سطح برگ گياهان، 8 برگ از قسمت بالايي شاخه، (واقع در گرههاي پنجم و ششم انتهاي شاخه اصلي)، و 8 برگ از قسمت پاييني شاخه (انتهايي ترين برگهاي شاخه اصلي)، انتخاب و سطح برگ آنها در پايان آزمايش با استفاده از دستگاه سنجش سطح برگ مدل ((LI-Cor, Li 1300, USA ، انداره گيري شد [Papadakis et al., 2007].
به منظور محاسبه نسبت سطح برگ، برگ‌هايي كه سطح برگ آنها محاسبه شده بودند، به مدت 48 ساعت در دماي 75 درجه سانتي گراد خشک شدند و سپس وزن خشک برگ گياهان محاسبه شد. از تقسيم سطح برگ بر حسب سانتيمتر مربع بر وزن خشك بر حسب گرم، نسبت سطح برگ محاسبه شد [Papadakis et al., 2007].
2-6-ارزيابي صفات فيزيولوژيک
2-6-1- پارامترهاي فلورسانس کلروفيل
به منظور اندازه گيري پارامترهاي فلورسانس کلروفيل در هر گياه، نمونه گيري از برگهاي شاخه اصلي شامل برگهاي بالايي (برگهاي توسعه يافته از گرههاي 4 و 5) و برگهاي پاييني (پايين ترين برگها در شاخه اصلي) انجام شد. ابتدا گيرههاي دستگاه اندازهگيري فلورسانس كلروفيل (مدل، Hansatech Instrument ساخت انگلستان) به برگها وصل شدند بطوريکه قسمتي از برگ مورد نظر به مدت 30 دقيقه در تاريکي قرار گرفت. سپس با استفاده از دستگاه اندازه گيري فلورسانس، Act.Light به برگ تابيده شد و مقدار FO (فلورسانس حداقل) و Fm (فلورسانس حداکثر)، قرائت شدند. مقدار Fv (فلورسانس متغير)، از تفاضل Fm وFO محاسبه شد [Baker and Rosenqvist, 2004].

2-6-2- سنجش کلروفيل و کارتنوئيد
بهمنظور اندارهگيري ميزان کلروفيلهاي a، b، کل و کاروتنوئيد، ابتدا مقدار نيم گرم از بافت تازه برگهاي بالايي (برگهاي توسعه يافته از گرههاي 4 و 5) و برگهاي پاييني (پايين ترين برگها در شاخه اصلي) در هاون چيني ريخته شد. سپس نمونههاي گياهي با استفاده از نيتروژن مايع خرد شده و توده يکنواختي بدست آمد. بيست ميلي ليتر استون 80? به نمونهها اضافه شد و سپس محلول حاصل با سرعت6000 دور در دقيقه به مدت 10 دقيقه سانتريفيوژ شد. عصاره فوقاني حاصل از سانتريفيوژ به بالن شيشهاي منتقل شد. مقداري از نمونه داخل بالن در کووت اسپکتروفتومتر ريخته شد و در نهايت مقدار جذب در طول موجهاي 663 نانومتر (2-2)، ??? نانومتر (2-3) و 470 نانومتر(2-4)، توسط دستگاه اسپکتروفتومتر (Canada BT600 Plus,)، اندازه گيري شد (Arnon, 1949).
Chlorophyll a (mg/g)= (19.3 * A663 – 0.86 * A645) V/100W (2-2) Chlorophyll b (mg/g)= (19.3 * A645 – 3.6 * A663) V/100W (2-3) Carotenoides (mg/g)= 100(A470) – 3.27(mg chl. a) – 104(mg chl. b)/227 (2-4)
6-3-شاخص کلروفيل
شاخص کلروفيل در برگهاي بالايي و پاييني شاخه اصلي با استفاده از کلروفيل متر (Spad 502 Minolota) اندازه گيري شد. بدين منظور در هر گياه، سه برگ از قسمت بالايي شاخه (برگهاي توسعه يافته از گرههاي 4 و 5) و سه برگ از قسمت پاييني شاخه (پايين ترين برگها در شاخه اصلي)، در پايان آزمايش، انتخاب شدند و ميزان شاخص کلروفيل در سه نقطه ابتدا، وسط و انتهاي از هر برگ توسط دستگاه کلروفيلمتر قرائت گرديد. در نهايت، ميانگين اين اعداد به عنوان عدد كلروفيل متر مربوط به آن گياه ثبت شد.
2-6-4-محتواي نسبي آب برگ (LRWC)
به منظور اندازهگيري محتواي نسبي آب برگ، از هر گياه 4 برگ کامل از قسمت بالايي شاخه و 4 برگ کامل از قسمت پاييني شاخه اصلي در پايان آزمايش، انتخاب شدند. پس از اندازهگيري وزن تر (FW)، به مدت 24 ساعت در دماي 4 درجه سانتيگراد در داخل آب مقطر در شرايط تاريکي قرار داده شدند تا آماس نمايند. بعد از خارج کردن برگها از آب مقطر و حذف رطوبت اضافي، وزن آماس آنها اندازهگيري شد (TW). سپس نمونهها به مدت 24 ساعت در دماي 105 درجه سانتيگراد قرار داده شدند تا وزن خشک (DW) آنها اندازهگيري شود. در نهايت ميزان نسبي آب برگ از طريق رابطه زير محاسبه شد (2-5)، [Yamasaki and Dillenburg, 1999].
(2-5)
2-6-5- نشت يوني نسبي
به منظور اندازه گيري نشت يوني نسبي، 5/0گرم از برگهاي قسمت بالايي (برگهاي توسعه يافته از گرههاي 4 و 5) و برگهاي قسمت پاييني شاخه (پايين ترين برگها در شاخه اصلي)، در پايان آزمايش، از هر ژنوتيپ جداگانه وزن و در داخل ويالهاي شيشه اي ريخته شدند و 25 ميلي ليتر آب مقطر به آنها اضافه شد. نمونهها به مدت 24 ساعت درون شيکر با دماي 24 درجه سانتيگراد و با سرعت 120دور در دقيقه قرار داده شدند و پس از 24 ساعت ميزان هدايت الکتريکي اوليه (Lt)، آنها به وسيله دستگاه EC متر ديجيتالي (مدل Metrohm 644) اندازهگيري شد. سپس نمونهها به مدت يک ساعت در حمام بن ماري در دماي 120 درجه سانتيگراد قرار داده شدند و مجددا به مدت دو ساعت شيکر شدند و ميزان هدايت الکتريکي نهايي (LO) آنها اندازهگيري شد و در نهايت درصد نشت يوني طبق فرمول زير محاسبه شد (2-6)، [Lutts et al., 1995].
(2-6) 100×(LT/LO)
2-6-6- درصد آسيب ديدگي

پایان نامه
Previous Entries تحقیق درباره شوري، سديم، افزايش، پايه Next Entries تحقیق درباره ميليليتر، دقيقه، استاندارد، ميزان