تحقیق درباره افزايش، شوري، قندهاي، معنيداري

دانلود پایان نامه ارشد

ab
402/0 e-g
781/0 a
928/0 a-c
0
پايه Gf677
71/1 a-c
404/0 c-h
786/0 ab
928/0 abc
71/1 ab
388/0 e-h
785/0 a
921/0 a-d
2/1
پايه Gf677
61/1 a-h
377/0 d-i
713/0 a-d
892/0 a-e
62/1 a-c
390/0 e-h
738/0 ab
889/0 a-g
4/2
پايه Gf677
98/0 u-w
344/0 g-k
365/0 p-s
617/0 j-l
12/1 n
334/0 h-m
391/0 k-p
731/0 j
6/3
پايه Gf677
48/0 x
327/0 g-k
201/0 t
283/0 n
72/0 q
289/0 l-o
282/0 p
433/0 l
8/4
پايه Gf677
ميانگينهايي که در هر ستون و براي هر صفت داراي حروف متفاوت هستند، بر اساس آزمون دانكن، در سطح احتمال 1% اختلاف معنيداري با يکديگر دارند.

3-3-ارزيابي برهمکنش شوري و ژنوتيپ بر خصوصيات بيوشيميايي
3-3-1- برهمکنش شوري و ژنوتيپ بر محتواي فنل کل و ظرفيت آنتي اکسيدانتي
نتايج تجزيه واريانس دادهها نشان داد، برهمکنش تيمار شوري و ژنوتيپ بر محتواي فنل کل، ظرفيت آنتي اکسيدانتي، محتواي قندهاي محلول و نامحلول در سطح 1%، معنيدار شد (جدول 3-10).
بر اساس نتايج به دست آمده، محتواي فنل کل در تمامي ژنوتيپهاي مطالعه شده، با افزايش غلظت نمک، افزايش يافت. ميزان افزايش در محتواي فنل کل در بين ژنوتيپهاي بررسي شده با يکديگر اختلاف معنيداري را نشان داد. محتواي فنل کل در ژنوتيپ 16-1، رقمهاي تونو، A200، سهند و پايه GF677 تا تيمار شوري 6/3 گرم در ليتر به طور معنيداري نسبت به گياهان شاهد، افزايش يافت و سپس با افزايش بيشتر غلظت شوري، محتواي فنل برگ آنها، کاهش نشان داد. محتواي فنل کل برگ در ساير ژنوتيپهاي مطالعه شده، تا تيمار شوري 8/4 گرم در ليتر به طور معنيداري نسبت به گياهان شاهد، افزايش يافت با اين تفاوت که روند افزايش در محتواي فنل کل در اين ژنوتيپها با يکديگر اختلاف معنيداري داشت. محتواي فنل کل در برگهاي ارقام مامايي، نانپاريل و ژنوتيپ 40-13 تا سطح شوري 8/4 گرم در ليتر، به طور معنيداري نسبت به گياهان شاهد، افزايش يافت ولي ميزان افزايش در محتواي فنل کل در برگهاي اين ژنوتيپها در سطح شوري 8/4 گرم در ليتر نسبت به سطح شوري 6/3 گرم درليتر، معنيدار نبود. در حاليکه در رقمهاي شاهرود 12، شکوفه و ژنوتيپ 25-1، ميزان افزايش در محتواي فنل در سطح شوري 8/4 گرم در ليتر نسبت به سطح شوري 6/3 گرم در ليتر، معنيدار بود (جدول 3-10). اين نتايج نشان ميدهد، رقمهاي شاهرود 12، شکوفه و ژنوتيپ 25-1، از طريق افزايش محتواي فنل در برگهايشان در سطوح بالاي شوري به طور موثرتري با اثرات مخرب شوري، مقابله ميکنند. نتايج به دست آمده از اين تحقيق با نتايج سرخه و همکاران [2012]، مطابقت داشت. اين محقيقن نيز در آزمايشي، اثر تنش شوري در چهار سطح 0، 40، 80 و 120 ميلي مولار را بر تغييرات محتواي فنل در 8 جنس مختلف بادام شامل Prunus reuteri، P. lycioides ،P. glauca ، P. elaagnifolia، P. arabica،P. oreientalis ، P. communis و P. scoparia بررسي و گزارش کردند که محتواي فنل کل در تمامي جنسهاي مطالعه شده با افزايش غلظت شوري تا 120 ميلي مولار، بهطور معنيداري افزايش يافت. گزارش شده است، ترکيبات فنلي به عنوان يكي از مكانيسمهاي دفاعي غير آنزيمي درگياهان نقش اساسي داشته و به عنوان يكي از شاخصهاي حساس به تغييرات محيطي و همچنين يكي از نشانگرهاي بيوشيميايي دفاعي گياه در برابر تنشهاي محيطي مطرح ميباشد ] [Boudet, 2007; Vogt, 2010. ترکيبات فنلي ميتوانند در جمع آوري پراکسيد هيدروژن در سلولهاي گياهي کمک کنند [Takahama and Oniki, 1997]. ترکيبات فنلي يا از طريق آنزيمهايي مثل گاياکول پراکسيداز عمل ميکنند و يا مستقيماً با راديکالهاي پراکسيد هيدروژن وارد واکنش ميشوند. در هر دو حالت راديکالهاي فنوکسيل توليد ميشوند که با اکسيداسيون آسکوربات، احيا ميشوند [Takahama and Oniki, 1997]،
بر اساس نتايج به دست آمده، ظرقيت آنتي اکسيدانتي در تمامي ژنوتيپهاي مطالعه شده، با افزايش غلظت نمک، افزايش يافت. ميزان افزايش در ظرقيت آنتي اکسيدانتي در بين ژنوتيپهاي بررسي شده با يکديگر اختلاف معنيداري را نشان داد. ظرقيت آنتي اکسيدانتي در ژنوتيپ 16-1، رقمهاي تونو، A200، سهند و پايه GF677 تا تيمار شوري 6/3 گرم در ليتر به طور معنيداري نسبت به گياهان شاهد، افزايش يافت و سپس با افزايش بيشتر غلظت شوري، ظرقيت آنتي اکسيدانتي برگ آنها کاهش يافت. ظرقيت آنتي اکسيدانتي در ساير ژنوتيپهاي مطالعه شده، تا تيمار شوري 8/4 گرم در ليتر بهطور معنيداري نسبت به گياهان شاهد، افزايش يافت با اين تفاوت که روند افزايش در ظرقيت آنتي اکسيدانتي برگهاي اين ژنوتيپها با يکديگر تفاوت معنيداري داشت. ظرقيت آنتي اکسيدانتي در برگهاي رقم مامايي و ژنوتيپ 40-13 تا سطح شوري 8/4 گرم در ليتر، به طور معنيداري نسبت به گياهان شاهد، افزايش يافت ولي ميزان افزايش در ظرقيت آنتي اکسيدانتي برگهاي اين ژنوتيپها در سطح شوري 8/4 گرم در ليتر نسبت به سطح شوري 6/3 گرم درليتر، معنيدار نبود. در حاليکه ميزان افزايش در ظرقيت آنتي اکسيدانتي برگهاي رقمهاي نانپاريل، شاهرود 12، شکوفه و ژنوتيپ 25-1 در سطح شوري 8/4 گرم در ليتر نسبت به سطح شوري 6/3 گرم در ليتر، معنيدار بود (جدول 3-10). در مجموع بيشترين ميزان ظرفيت آنتي اکسيدانتي در سطح شوري 6/4 گرم در ليتر و به ترتيب در رقمهاي شکوفه (38/31%) و شاهرود 12 (73/29%)، مشاهده شد. اين نتايج نشان ميدهد، رقمهاي شاهرود 12 و شکوفه از طريق افزايش ظرفيت آنتي اکسيدانتي برگهاي شان در سطوح بالاي شوري به طور موثرتري با اثرات مخرب شوري، مقابله ميکنند.
3-3-2- برهمکنش شوري و ژنوتيپ بر محتواي کربوهيدراتهاي محلول و نامحلول
بر اساس نتايج به دست آمده، از نظر تغييرات در محتواي قندهاي محلول، ژنوتيپهاي مطالعه شده در 5 گروه مختلف، قرار گرفتند.
در گروه اول، تنها پايه GF677قرار گرفت. محتواي قندهاي محلول در برگهاي پايه GF677 از ابتدا کاهش يافت. بطوريکه ميزان کاهش در محتواي قندهاي محلول در تيمار شوري 4/2 گرم در ليتر نسبت به گياهان شاهد، معنيدار بود. سپس محتواي قندهاي محلول در برگهاي اين پايه، با افزايش بيشتر غلظت شوري و در سطوح 6/3 و 8/4 گرم در ليتر، به طور معنيداري نسبت به گياهان شاهد، افزايش يافت.
در گروه دوم، ژنوتيپهاي 16-1، 40-13، رقمهاي مامايي و سهند، قرار گرفتتند. محتواي قندهاي محلول در ژنوتيپهاي 16-1، 40-13، رقمهاي مامايي و سهند، ابتدا با افزايش سطح شوري تا تيمار 2/1 گرم در ليتر به طور غير معنيداري نسبت به گياهان شاهد، افزايش يافت. سپس محتواي قندهاي محلول در ژنوتيپ 16-1 و رقم سهند با افزايش غلظت نمک و تا سطح شوري 4/2 گرم در ليتر، به طور معنيداري نسبت به گياهان شاهد، کاهش يافت. در انتها محتواي قندهاي محلول در اين ژنوتيپها با افزايش بيشتر غلظت شوري و در سطوح شوري 6/3 و 8/4 گرم در ليتر به طور معنيداري نسبت به گياهان شاهد، افزايش يافت. محتواي قندهاي محلول در رقم مامايي و ژنوتيپ 40-13، با افزايش غلظت نمک و تا سطح شوري 6/3 گرم در ليتر، به طور غير معنيداري نسبت به گياهان شاهد، کاهش يافت. سپس محتواي قندهاي محلول در رقم مامايي و ژنوتيپ 40-13، با افزايش بيشتر غلظت شوري و در سطح شوري 8/4 گرم در ليتر به طور معنيداري نسبت به گياهان شاهد، افزايش يافت (جدول 3-10). افزايش اوليه در محتواي قندهاي محلول در ژنوتيپهاي بررسي شده در نتيجه تخريب و هيدروليز مولکولهاي درشت تر نظير نشاسته و تبديل آنها به ترکيبات قندي نظير ساکاروز و بعد به مولکولهاي کوچکتري مانند گلوکز و فروکتوز ميباشد که باعث منفيتر شدن پتانسيل آب در سلولها، تنظيم اسمزي و افزايش مقاومت به تنش شوري در اين گياهان، ميشود [Bartles and Songar, 2005] . اما کاهش ميزان قندهاي محلول در ژنوتيپهاي مطالعه شده، ميتواند به دليل کاهش ميزان آسيميلاسيونCO2 و کاهش ميزان فتوسنتز در شرايط تنش شوري باشد. همچنين، افزايش ميزان قندهاي محلول در شرايط تنش شوري در غلظتهاي 6/3 و 8/4 گرم در ليتر به دليل کاهش و توقف رشد رويشي در اثر کاهش رطوبت و کاهش جذب آب مي باشد [Levitt, 1980].
در گروه سوم، رقم تونو قرار گرفت. محتواي قندهاي محلول در رقم تونو، ابتدا با افزايش سطح شوري و تا تيمار 4/2 گرم در ليتر به طور معنيداري نسبت به گياهان شاهد، افزايش يافت. سپس محتواي قندهاي محلول در اين رقم، با افزايش بيشتر غلظت نمک و در سطوح شوري 6/3 و 8/4 گرم در ليتر، کاهش يافت. ميزان کاهش در محتواي قندهاي محلول تنها در سطح شوري 8/4 گرم در ليتر نسبت به گياهان شاهد، معنيدار بود.
در گروه چهارم، رقم A200 و ژنوتيپ 25-1، قرار گرفتند. محتواي قندهاي محلول در رقم A200 و ژنوتيپ 25-1، ابتدا با افزايش سطح شوري تا تيمار 6/3 گرم در ليتر به طور معنيداري نسبت به گياهان شاهد، افزايش يافت. ميزان افزايش در محتواي قندهاي محلول در برگهاي رقم A200 و ژنوتيپ 25-1در سطح شوري 6/3 گرم در ليتر نسبت به سطح شوري 4/2 گرم در ليتر معنيدار نبود که نشان دهنده کاهش سرعت توليد قندهاي محلول در رقم A200 و ژنوتيپ 25-1، در اين سطح از شوري ميباشد. سپس محتواي قندهاي محلول در رقم A200 و ژنوتيپ 25-1، با افزايش بيشتر غلظت نمک و در سطوح شوري 8/4 گرم در ليتر، کاهش يافت که ميزان کاهش در محتواي قندهاي محلول در سطح شوري 8/4 گرم در ليتر نسبت به گياهان شاهد، معنيدار نبود.
در گروه پنجم، رقمهاي شکوفه و شاهرود 12 قرار گرفتند. محتواي قندهاي محلول در رقمهاي شکوفه و شاهرود 12، با افزايش سطح شوري تا تيمار 8/4 گرم در ليتر به طور معنيداري نسبت به گياهان شاهد، افزايش يافت. ميزان افزايش در محتواي قندهاي محلول در برگهاي ارقام شکوفه و شاهرود 12 در سطح شوري 8/4 گرم در ليتر نسبت به سطح شوري 6/3 گرم در ليتر معنيدار نبود که نشان دهنده کاهش سرعت توليد قندهاي محلول در رقمهاي شکوفه و شاهرود 12 در اين سطح از شوري مي باشد. افزايش در محتواي قندهاي محلول در رقمهاي بررسي شده در نتيجه تخريب و هيدروليز مولکولهاي درشت تر نظير نشاسته و تبديل آنها به ترکيبات قندي نظير ساکاروز و بعد به مولکولهاي کوچکتري مانند گلوکز و فروکتوز ميباشد که باعث منفيتر شدن پتانسيل آب در سلولها، تنظيم اسمزي و افزايش مقاومت به تنش شوري در اين گياهان، ميشود [Bartles and Songar, 2005] .
بر اساس نتايج به دست آمده، از نظر تغييرات در محتواي قندهاي نامحلول، ژنوتيپهاي مطالعه شده در 4 گروه مختلف، قرار گرفتند.
در گروه اول، تنها پايه GF677قرار گرفت. محتواي قندهاي نامحلول در پايه GF677 از ابتدا افزايش يافت بطوريکه ميزان افزايش در محتواي قندهاي نامحلول در سطوح شوري 2/1 و 4/2 گرم در ليتر نسبت به گياهان شاهد، معني دار نبود ولي ميزان افزايش در محتواي قندهاي نامحلول در برگهاي اين پايه در سطوح شوري 6/3 و 8/4 گرم در ليتر نسبت به گياهان شاهد، معنيدار بود.
در گروه دوم، ژنوتيپهاي 16-1، 40-13، رقمهاي مامايي و سهند، قرار گرفتتند. محتواي قندهاي نامحلول در ژنوتيپهاي 16-1، 40-13، رقمهاي مامايي و سهند، ابتدا با افزايش سطح شوري تا تيمار 2/1 گرم در ليتر به طور غير معنيداري نسبت به گياهان شاهد، کاهش يافت. سپس محتواي قندهاي نامحلول در ژنوتيپهاي مطالعه شده با افزايش سطح شوري، افزايش يافت. بطوريکه ميزان افزايش در محتواي قندهاي نامحلول، در رقم مامايي و ژنوتيپ 40-13، تنها در سطح شوري 8/4 گرم در ليتر به طور معنيداري نسبت به گياهان شاهد، افزايش يافته بود. در حاليکه محتواي قندهاي نامحلول، در رقم سهند و ژنوتيپ 16-1، در سطوح شوري 6/3 و 8/4 گرم در ليتر به طور معنيداري نسبت به گياهان شاهد، افزايش يافته بود (جدول 3-10). کاهش اوليه در محتواي قندهاي نامحلول در ژنوتيپهاي بررسي شده در نتيجه تخريب و هيدروليز مولکولهاي درشت تر نظير نشاسته و تبديل آنها به ترکيبات قندي نظير ساکاروز و بعد به مولکولهاي کوچکتري مانند گلوکز و فروکتوز ميباشد که باعث منفيتر شدن پتانسيل آب در سلولها، تنظيم اسمزي و افزايش مقاومت به تنش شوري در اين گياهان، ميشود

پایان نامه
Previous Entries منابع و ماخذ مقاله جامعه مدنی، حقوق شهروندی، حوزه عمومی، حقوق بشر Next Entries تحقیق درباره شوري، افزايش، پرولين، ميزان