بازی درمانی، کاهش اضطراب، احساس تنهایی

دانلود پایان نامه ارشد

مسائل بهداشتی ؛
6 ) در صورت سازگاری و تطابق موفقیت آمیز، باعث تکامل شخصیتی کودک می شود ؛
7 ) ایجاد زمینه برای اجتماعی شدن بیشتر کودک به علت تماس با گروه کودکان همسال و بیمار ؛
8 ) درک مشکلات دیگران و احساس تنهایی نکردن در حل مشکلات.
محیط بیمارستان
محیط بیمارستان در همه ابعاد آن فیزیکی – اجتماعی و روانی می تواند در نحوه سازگاری کودک نسبت به بیماری و بستری شدن تأثیر بگذارد. نظم و مقررات، نظافت، رنگ آمیزی بیمارستان، روابط قرار دادی (رسمی)، سکوت و خلوتی و گاهی سروصدای شدید به علل مختلف و عوامل دیگر باعث می شود که فرد در محیط بیمارستان صمیمیت و الفت موجود در خانه خویش را ننماید. برای بسیاری از افراد احساس رفتن به بیمارستان چیزی شبیه به احساس رفتن به اتاق عمل است و از این رو خود محیط بیمارستان به عنوان عامل تشویش و نگرانی همراه است.
پس لازم است برای از بین بردن این تشویش و نگرانی، محیط بیمارستان برای کودکان به مکانهایی شاد تبدیل شوند و با توجه به مراحل رشد و تکامل کودکان امکانات و وسائل بازی و سرگرمی هر چه بیشتری به منظور پاسخگویی به نیازهای عاطفی و روانی آنها فراهم گردد و امکان ملاقات روزانه وجود داشته باشد. این اقدامات برای کودکان بزرگتر مؤثر و مفید خواهد بود.
به طور کلی محیط بخش اطفال و بیمارستانهای کودکان باید شبیه خانهف شاد و اندازه های متناسب با رشد قدی کودکان ساخته شود که بتواند نیازهای کودکان را از هر نظر برآورده سازد. محیط فیزیکی از نظر آفتاب گیربودن، رنگ، عکسهای مختلف و نقاشیهای مخصوص کودکان، میز و صندلی کوچک، تلویزیون، امکانات و وسائل بازی، سیستم دستشویی و حمام متناسب با کودکان و شبیه به خانه باشد، تا کودکان احساس آرامش بکنند. حتی برای کودکانی که از لحاظ جسمی آمادگی داشته باشند ترتیبی داده شود که در یک اتاق دور هم غذا بخورند و گاهی آنها برای خوردن غذا و نوشیدنی یاد سر به رستوران بیمارستان بروند که به عنوان خاطرات خوشایند برای انها می باشد. از طرفی نیز به کودکان اجازه داده شود برای حفظ متعلقات خودش و احساس آرامش، لباس مورد علاقه خودشان را بپوشند و در صورت امکان پرسنل پرستاری نیز لباسهای رنگی به جای لباسهای سفید بپوشند که در این صورت احساس غریبی و ناآشنایی محیط از بین می رود. همچنین ارتباط عاطفی بین والدین و کودک و پرستار افزایش می یابد.
مسئله دیگری که باید از نظر محیط فیزیکی در بیمارستان مورد توجه قرار بگیرد و از نظر روانی خیلی مهم می باشد، قرار دادن کودکان هم سن و سال در کنار همدیگر و همچنین از نظر نوع بیماری و اختلالات موجود که برای کودکان خیلی مفید به نظر می رسد. وقتی بچه ها با بیماریهای مشابه در کنار همدیگر قرار می گیرند احساس همدردی بیشتر می کنند. مراقبت در یک اتاق باید به طوری صورت گیرد که کودکان دیگر دچار اضطراب بیشتری نشوند. مثلاً بودن یک کودک با پای قطع شده یا سوختگی با اسکار84 باعث تضعیف روحیه کودکان دیگر می شود، مخصوصاً اگر بچه ها خردسال باشند، که هنوز تعبیر دقیقی از مسائل ندارند. همچنین بخشهای اطفال بهتر است با دیوارهای شیشه ای از هم جدا شود که کنترل پرستاران روی همه بچه ها به نحو مطلوبی صورت بگیرد، در ضمن بچه ها به راحتی می توانند همدیگر را ببینند و احساس تنهایی نداشته باشند. در نظر گرفتن اتاقهایی برای بازی – مطالعه، معاینه و درمان ضروری می باشد که کودکان در زمان انجام دادن روشهای درمانی و مراقبتی دردناک در کنار هم نباشند و هم در زمان نقاهت بیماری بتوانند به بازی یا مطالعه درس خود بپردازند. از طرفی نیز اتاقهایی برای رفاه والدین اگر همراه کودکانشان می مانند، درنظر گرفته می شود که باید امکاناتی داشته باشد که بتوانند در زمان لازم از کودکان خود مراقبت کنند.
فرد85 1986 در مورد مراقبت کودکان و چگونگی محیط بیمارستان بیان می کند که : مهمترین گرفتاری خانواده ها زمانی که طفل در بیمارستان بستری است، می باشد. در صورتیکه می توان مراقبتی ارائه داد و محیط را چنان تغییر داد که کودک احساس کند در خانه می شود. تحقیقات زیادی در مورد نگهداری کودکان در بخش انجام شده است. این مسئله یکی از مشکلات بزرگ خانواده ها به شمار می رود. بعضی از پرستاران باروتین خشک با بچه ها برخورد می کنند، بدون اینکه نیازهای آنها را درنظر بگیرند. در صورتیکه این روش قابل تغییر است و والدین می توانند ضمن آموزش و هماهنگی با برنامه های پرستاری، قسمتی از مراقبت را به عهده بگیرند. در این بررسی محیط بیمارستانی را شبیه خانه درست کردند، به طوری که 4 اتاق را فرش کردند و اتاقها را با توجه به مراحل سنی کودکان تزئین نموده و حتی امکاناتی برای نگهداری بعضی حیوانات اهلی درنظر گرفته شد. انواع بازیهای زمستانی و تابستانی بدون محدودیت برای بچه ها اجرا شد که در روحیه و رشد و تکامل آنها بسیار مؤثر بوده است. نتیجه این کار موفقیت آمیز بوده است. مدیریت بیمارستان، کارمندان و پرستاران و پزشکان می توانند با اطلاع و آگاهی از نیازهای روحی و رشد و تکامل کودکان، محیط و فضای بیمارستان را به گونه ای درآوردند که حتی الامکان نیازهای طفل در ضمن درمان برآورده شود. در عین حال ضمن آرامش کودک، نگرانی والدین از بین برود (میانجی، 1368).
ارتباط و توافق بین کودک و پرستار اهمیت دارد و همچنین تحمل او را در مقابل روشهای ارائه شده، بیشتر و بهتر خواهد بود. بدین ترتیب آرامش روانی در محیط فیزیکی بیمارستان می تواند برقرار شود.
نقش پرستاران در کاهش اضطراب کودکان بیمار
پرستاران نقش خود را به عنوان افراد کمک دهنده می دانند. بیماری و بستری شدن، سبب تنش در کودک و خانواده می شود. والدین و کودکان نیاز به پرستارانی دارند که منبع آرامش، قدرت و دانش باشند. با این وجود پرستاران باید درک کنند پیش از اثبات حمایت باید به اندازه ای از بیماران مراقبت کنند که اعتماد آنان جلب شود. در این صورت است که ارتباط عاطفی مثبت با کودک و خانواده ایجاد خواهد شد و پایه حمایت و قدرت تأمین خواهد شد. پرستار باید از احساسات والدین و کودکان آنان آگاه بوده، بنابراین با واکنشهایی که نشان داده می شود می توان آنان را در برابر مسائلشان تقویت نمود.
امور بیمار و مسائل مربوط به سلامت او در اختیار پرستار قرار دارد. پرستار در التیام درد بیمار و دلسوزی و مواظبت از او (به خصوص اگر بیمار کودک باشد) نقش مستقیم دارد. انجام ملاحظات پرستاری جهت تخفیف و کاهش اضطراب ناشی از بستری شدن در کودکان از جمله وظایف پرستاران است.
انواع مداخلات پرستاران کودک در این زمینه عبارتند از :
1 ) کاهش عوامل تنش زا (جدایی، از دست دادن کنترل، صدمات بدنی و درد در کودکان) ؛
2 ) فراهم آوردن مداخلات حمایتی برای افراد خانواده و تقویت روابط خانوادگی و تأمین اطلاعات از طرف دیگر باید گفت که انجام مراقبتهای پرستاری زیر، ضمن بستری شدن کودک ضروری به نظر می رسد :
1 ) آگاهی دادن به کودک و خانواده ؛
2 ) شرکت دادن کودک و خانواده در برنامه ریزی و مراقبت ؛
3 ) توضیح تمام رویه هایی که برای او انجام می شود و فرصت دادن به کودک برای بیان سؤالات ؛
4 ) پذیرفتن بعضی رفتارهای برگشتی86 کودک از طرف پرسنل بهداشتی ؛
5 ) رعایت خلوت کودک ؛
6 ) کمک به کودک برای ایجاد رابطه و ادامه ارتباط با گروه همسال و همکلاسیها ؛
7 ) بازی با کودک.
اسچوفر و همکاران87 از جمله وظایف پرستاران را فراهم نمودن تسهیلاتی برای کودک بستری در بیمارستان می دانند تا دوران بستری وی در بیمارستان با خاطره خوشایند همراه باشد که این تسهیلات عبارتند از :
1 ) فراهم نمودن امکانات بازی برای کودک ؛
2 ) توضیح در مورد روشهای مختلف ؛
3 ) حمایت از کودک و والدین او در حین انجام رویه ها.
علاوه بر تأمین استراحت و مراقبت جسمی از کودکان کاملاض بدحال، پرستار باید نگرانی را در آنان شناسایی نموده و با گوش فرا دادن به شکایات و نشان توجه، آنان را تسکین دهد. » (مارلو، ترجمه مانیاسريال 1379).
با توجه به مطالب یاد شده در خصوص رشد و تکامل کودکان و معرفی اثرات سوء بستری شدن در بیمارستان باید به بررسی این مطلب پرداخت که چگونه می توان اثرات سوء را به حداقل ممکن کاهش داد؟ این حق مسلم هر کودکی است که در زمان بستری بودن در بیمارستان روند عادی و تکامل جسمی، روانی، اجتماعی و ذهنی، خود را ادامه داده و دچار هیچگونه رکود یا وقفه ای نگردند. زیرا در غیر این صورت شاید ضربات ناشی از بستری شدن در بیمارستان به جسم و روان کودک جبران ناشدنی باشد. بنابراین باید به عواملی که می تواند این عوارض را به حداقل ممکن کاهش دهند، توجه کافی مبذول گردد. بنا به عقیده صاحبنظران، بازی در زمره این عوامل است.
کودک بستری و بازی
مارلو 1988 در مورد نیاز کودکان بستری در بیمارستان به بازی عقیده دارد، اطفال همانطور که در منزل فعالیت داشته اند، در بیمارستان هم احتیاج به بازی و فعالیت دارند (کریمی، 1368) .
کودکان نیاز دارند که ساعات تنهایشان را پر کنند و می بایستی به وسیله بازی ضربه ای را که در اثر بستری شدن در بیمارستان به آنان وارد شده است، از بین ببرند. کودک مادامیکه در تخت بیمارستان بستری است، پرستار می تواند اسباب بازی مورد علاقه اش را در کنار او قرار دهد. اگر از نظر جسمی قادر به بازی کردن نمی باشد، باید با خواندن داستان و فراهم نمودن امکان تماشای تلویزیون و گوش دادن به نوار داستان او را سرگرم نماید.
چاین 1974 در این زمینه عقیده دارد، کودکان به علت بیماری حاد یا طویل المدت یا عقب افتادگی ذهنی و یا جسمی در بیمارستان بستری می گردند. بستری شدن نیز باعث می گردد که کودک در بیمارستان تجاربی کسب نماید. هر چند زمان بستری شدن ممکن است کوتاه باشد ولی اثرات مطلوب یا نامطلوب آن برای همیشه در ذهن کودک باقی می ماند. جهت آنکه اثرات منفی ناشی از بستری شدن بر کودک و خانواده تقلیل یابد، راه حلهایی از جمله فراهم نمودن امکان بازی در بیمارستان را می توان اتخاذ کرد (کریمی، 1368).
« اونس88 1988 در مورد نقش بازی در سازگاری کودک با محیط بیمارستان معتقد است که اتاق بازی، به علت جو طبیعی و راحتی که در آنجا حکمفرماست برای کودک به عنوان محیطی امن و پناهگاه صلح و و امنیت به حساب می آید. کودک در آنجا به ترسهای ناشی از جدایی فائق می آید، در نتیجه اثرات سوء ضربه های جسمی و روانی ناشی از بستری شدن کاهش می یابد.
مارلو می افزاید : در اتاق بازی، کودکان آزادانه تکامل ذهنی، حرکتی و مهارتهای اجتماعیشان را افزایش می دهند و عواطف و احساسات خود را نشان می دهند (کریمی، 1368).
ویلیامز89 1987 در این باره عقیده دارد، کودک به علت بستری بودن در بیمارستان با ترسهای ناشناخته رو به رو می شود، از طریق بازی و به کارگیری انرژی ذهنی جسمی می توان ترسها و تنیدگی های کودک را کاهش داد، همچنین کودک به وسیله بازی می تواند شدت درد خویش را بیان نماید (ویلیامز، 1987).
بازی درمانی
بازی درمانی روشی است که به وسیله آن، ابزارهای طبیعی بیان حالت کودک، یعنی بازی، به عنوان متد درمانی روی به کار گرفته می شوند تا به کودک کمک کنند فشارهای احساسی خویش را تحت کنترل قرار دهد. پزشکانی که از بازی درمانی استفاده می کنند، معتقدند این روش به کودک اجازه می دهد جهان را در مقیاس کوچکتر با دستان خود بسازد و تحت نفوذ خود درآورد، کاری که در محیط پیرامون هر روز کودک امکان پذیر نیست (فخریان، 1385).
همگان درمانگری به نام هرمان هوگ – هلموت90 را اولین کسی می شناسند که بازی را در درمان روان تحلیل گرانه کودکان به کار برد. با این حال، این ملانی ملاین بود که برای کاوش عمیق ذهن ناهشیار کودکف استفاده گسترده از بازی را در سال 1919 آغاز کرد. بازی برای کلاین، به معنای معادلی برای تداعی آزاد در کودکی بود. او احساس می کرد که کودکان در حین بازی همه اسرار خود، از جمله احساسات خود درباره افراد مهم در زندگی شان، چیزهایی را که دوست دارند و دوست ندارند، ترس ها، شادی ها، و علت خصومت

پایان نامه
Previous Entries ناسازگاری، تعامل اجتماعی، روابط اجتماعی Next Entries اسباب بازی، رشد شناختی، ایالات متحده