اسباب بازی، رشد شناختی، ایالات متحده

دانلود پایان نامه ارشد

هایشان را افشا می کنند. از آنجا که او باور داشت که بازی، ساده ترین زبان برای کودکان در بیان کردن خودشان است، اتاق درمان خود را با اسباب بازیهای بسیار متنوع تجهیز کرده بود، به ویژه اسباب بازیهایی که بیان حال91 را ترغیب می کردند، بسیاری از این اسباب بازیها (نظیر پدر و مادر عروسکی، عروسکهای بچه، اسباب و اثاثیه خانه ) تعامل های خانوادگی را به ذهن می اورند و یا به نوعی به آنها مربوط می شدند (هیوز، ترجمه گنجی، 1384 ).
هنگامیکه کودک باری می کرد، کلاین به دقت توجه می کرد که او به راستی چه می گوید و سپس به معنای نمادین نهفته در بازیها را بیرون می کشید. اگر پسر بچه کوچکی با خانواده ای از عروسکها به بازی می پرداخت و مرتب عروسک پدر را در زیر ماسه ها دفن می کرد، کلاین پی می برد که آن پسر نسبت به پدر خود خشمگین است، اگر بچه دیگری مرتب با کامیون هایی که با آنها بازی می کرد، تصادف می نمود، کلان بیان می کرد که این عمل به تصویر کودک از یک رابطه جنسی که در زندگی اش از اهمیت برخوردار است اشاره می کند. کوتاه سخن اینکه هر عملی دربر دارنده معنایی نمادین است.
این واکنش کودک نسبت به تفسیرهای کلاین بود که به او می گفت نوع تفسیرش درست بوده است یا خیر. برای مثال، اگر پسر بچه ای که عروسک پدر را در زیر ماسه ها دفن می کرد، به صورت معناداری به او نگاه می کرد یا در پاسخ به گفته او درباره تنفر از پدرش لبخند می زد، یا اگر دختر کوچولوی بیمار، این گفته کلاین را که تصادفهای کامیون وی معنای جنسی دارند، به شدت انکار می کرد، درست بودن نظر وی مشخص می شد. درمانگر می تواند فرض کند که انکار شدید کودک، حاکی از این است که کودک عصبی شده است.
در ادبیات روان درمانی کودک موارد پژوهش متعددی آمده است که نشانگر سودمندی بازی در موقعیت مشاوره هستند. درمانگرانی که از بازی با عروسک خیمه شب بازی (جیمز و مایر92، 1987) ماسه بازی (آلان وبری93، 1987) شعر و موسیقی عامیانه (مازا، 1986) و قصه گویی دو جانبه (کستنبام94، 1985 ) استفاده کرده اندف نتایج موفقیت آمیزی را گزارش کرده اند (هیوز، ترجمه گنجی، 1384).
برنامه های بازی در بیمارستان
از آنجا که بازی بخش طبیعی از زندگی هر کودک است و چون این واقعیت معمولاً مورد پژوهش بزرگسالان بوده، به نظر می رسد در هر جایی که کودکان هستند، بازی هم رخ می دهد. هنگامیکه کودکان در بیمارستان بستری می شوند، در بیمارستان بازی وجود دارد.
بلسون در مورد تاریخچه بازی و مورد توجه قرار گرفتن آن در بیمارستان می گوید، اولین برنامه بازی در بیمارستان بروک در جنوب لندن واقع است، در 24 سال پیش توسط کارکنان آن اجرا شد و پس از آن سازمان بهداشت و تأمین اجتماعی 95D.H.S.S در سال 1976 گروه متخصص و ورزیده ای برای بازی با کودکان در همه بخشهای بیمارستان انتصاب نمود (کریمی، 1378).
با وجود این، تا قرن 20 برنامه های رسمی سازمان یافته بازی در بیمارستان های ایالات متحده مشاهده نمی شد. برخی از اولین برنامه ها در طول دهه ها 1920 و 1930 به وجود آمدند. اما بیشترین میزان گسترش در سالهای اخیر در طول دهه های 1960 و 1970 به وقوع پیوست (هیوز، ترجمه گنجی، 1384).
برنامه های بازی در بیمارستان به لحاظ آنچه بر آن تأکید دارند، و همچنین براساس روشها و هدفهای خاص، تا حدقابل توجهی متفاوت هستند. نوع برنامه موجود، به عوامل متعددی بستگی دارد که اولین آنها میزان حمایت سازمانی از این گونه برنامه هاست. آیا از نظر رئیس بیمارستان، بازی بخش مهمی از زندگی کودک است؟ آیا آنها تمایل دارند مانند کارمندان عادی، کارمندانی هم برای برنامه های بازی استخدام کننده و فضای کافی برای این کار فراهم آورند و وسائل ضروری بازی را تهیه کنند؟
در حین عامل موثر در برنامه بازی در بیماستان، پیشینه تحصیلی کارکنان است. آیا کارکنان بیمارستانی با اصول اساسی رشد کودک آشنا هستند؟ به بیان دقیقتر، آیا آنها از فایده های جسمانی، ذهنی، اجتماعی و عاطفی بازی آگاهند؟ آیا آنها نحوه تشویق و حمایت از بازی کردن را می دانند، یا اینکه آموزش آنها به کلی در حیطه مسائل پزشکی بوده است؟
در برنامه های درمانی بازی96 به کودکان وسائلی داده می شود که برای ترغیب بیان احساسها طراحی شده اند، برای مثال، عروسکها، عروسکهای خیمه شب بازی، وسائل دکتربازی97، و لوازم هنر آفرینشی. با استفاده از این وسائل کودکان می توانند یا ترسها و خصومتهای خود روبرو شوند و با آنها مقابله کنند (هیوز، ترجمه گنجی، 1384).
چنانچه بیمارستان اطاق خاصی برای این کار نداشته باشد می توان از کالسکه بزرگی که حاوی اسباب بازی می باشد استفاده نمود. چنانچه اطاق بزرگی، برای این کار در دسترس باشد برحسب موقعیت، می توان بیماران را با برانکار یا صندلی چرخدار به اتاق بازی برده تا در فعالیتهای بازی شرکت نمایند و در برخی دیگر که استراحت مطلق دارند باید ترتیبی داده شود که بتوانند در تخت خود به اسباب بازی دسترسی داشته باشند.
در اطاق بازی کودکانی که اجازه حرکت دارند باید مهارتهای فکری، حرکتی، اجتماعی را توسعه داده و با دستیابی به انواع هنرها مثل نقاشی کردن یا خمیربازی، عکس العملهای خود را ابراز نمایند. حتی در بیمارستان کودکان از بازی با وسائل منزل لذت می برند. کودکان غالباً اسباب بازیهایی نظیر پزشک و پرستار عروسکی، سرنگهای بازی و گوشی های پزشکی انتخاب نموده و فعالیتهای مشابه را تقلید می نمایند. از پارچه می توان برای مهار کردن حرکات عروسک، تهیه ملافه و باندهای نواری یا تهیه پارچه سه گوش برای اندام شکسته استفاده کرد. از عروسکها می توان برای نشان دادن رویه ها استفاده نمود. این گونه فعالیتها، نوعی بازی درمانی تلقی شده چونکه می تواند احساسات کودکان بستری در بیمارستان را نشان دهد. کودکان از وجود وسائلی مانند مواد ساده هنری، جداول، کتابهای داستان، عروسک، خانه های عروسکی و نوار ضبط صوت، تلفن، سه چرخه، کالسکه و واکسنها لذت می برند. چونکه می توانند با استفاده از آنها عضلات خود را رشد داده و عضلات بزرگ را وادار به تمرین کنند (مارلو، ترجمه مانیاس، 1379).
وسائل بازی مناسب
وسایل بازی باید متنوع باشند تا برای کودکانیکه در سطوح رشدی متفاوت هستند و علاقه مندیهای گوناگونی دارند، مناسب باشند. این وسائل عبارتند از : لوازم هنری، هواپیما، کتاب، انواع بازیها، وسائل موسیقی، و تجهیزات الکترونیکی مانند فیلم، ضبط صوت، رادیو، تلویزیون و بازیهای ویدئویی. در صورتیکه فعالیتهای خارج از ساختمان امکان پذیر باشد، کودکان بستری شده باید از تجهیزات بازی در فضای باز نیز بهره مند شود. وسائل بازی بیمارستان باید به طور حتم شامل اسباب بازیهای باشند که ویژه امور پزشکی هستند، گوشی، سرنگ، نوار زخم بندی، دستگاه فشار خون، لباس دکتر و پرستار، آمبولانس اسباب بازی، و مجموعه ای از عروسکها و عروسکهای خیمه شب بازی که بتوان نقشهای گوناگون را در تئاتر بیمارستانی به آنها اختصاص داد (هیوز، ترجمه گنجی، 1384 ).
کودکان با تمرین اعمالی پزشکی که فکر می کنند بر روی آنها اجرا خواهد شد، می توانند آنها را بهتر درک کنند و و ترنشان کاهش یابد.
سرانجام، هنگامیکه کودکان، گروه پزشکی و والدین با یکدیگر درگیر بازی نمایش می شوند، حس مشترکی به وجود می آید – این حس که کودک به تنهایی در معرض درمان نیست. در واقع، همان گونه که برای کودک پیش دبستانی مفید است، والدینی که در این گونه بازیها مشارکت می کنند نیز در محیط بیمارستان راحتر می شوند و به طور فزاینده ای حس تندرستی در تجربه بیمارستانی را به کودکان خود انتقال می دهند. همانگونه به وسیله اندازه گیری ها فیزیولوژیکی مانند ضربان قلب، حرارت بدن و فشار خون نشان داده می شود، کودکان معمولاً سریعتر بهبود می یابند، و والدین در فرایند درمان بیش از آنکه تنها یک تماشاچی حمایت کننده باشند، یک شریک به حساب می آیند (هیوز، ترجمه گنجی، 1384).
مطالعات انجام شده
در سالهای اخیر مطالعات و تحقیقات نسبتاً وسیعی درباره کودکان بستری در بیمارستان و نحوه سازگاری آنها صورت گرفته و به صورت مقالات و مجلات مختلف بستری شده است. از طرف دیگر درباره بازی نقش آن در تکامل کودک نیز تحقیقاتی صورت گرفته است و در کتب مختلف روان شناسی و پرستاری از آن به عنوان یک راه مفید جهت کاهش مشکلات روحی روانی کودکان یاد شده است.
ولی در زمینه تأثیر بازی بر بهبودی کودکان بستری شده، تحقیقات چندانی در کشور ما انجام نشده است. تعدادی از این تحقیقات که در این زمینه مسائل جانبی در کشورهای مختلف شده است مورد مطالعه قرار گرفته و به مواردی که برای این منظور به نظر می رسد اشاره می گردد.
باقر کلانتری 1376 در بیمارستان تهران تحقیقی به منظور آرامسازی بر اضطراب قبل از عمل جراحی کودکان سن مدرسه بستری در بخش جراحی بیمارستان انجام داد. تعداد کل نمونه 60 کودک سن 12 – 6 سال بود که در دو گروه، 30 نفری مورد مشاهده قرار گرفتند. دو گروه از نظر متغیرهایی چون سن، جنس، تعداد خواهر و برادر، رتبه تولد، واقف بودن به اینکه می خواهند عمل شوند و تعداد روزهای بستری قبل از عمل جراحی همگون شدند. ابزار مورد استفاده چک لیست مشاهده رفتاری، برگه آزمون هفت تصویر (پی یری) و ابزار کنترل علائم حیاتی بود. سپس برای گروه، 3 جلسه آرامسازی توانسته است میزان اضطراب کودکان را قبل از عمل جراحی کاهش دهد (ممی یانلو، 1379).
پهلوان حسینی 1360 پژوهشی درباره اثر تربیتی بازی، بر روی کودکان 5 – 3 ساله مهد کودکهای (خصوصی، مراکز رفاهی، وزارتخانه ها) استان تهران انجام داده است، وی نظر 90 نفر از مربیانی را که در مهدکودک مشغول به کار هستند. از جنبه های مختلف نقش بازی بر روی رشد جسمی، تکامل اجتماعی، ارزش درمانی، ارزش آموزشی و ارزش اخلاقی مورد بررسی قرار داده است. نتایج سؤالات فوق نشان می دهند که اکثر مربیان معتقد بودند که بازی علاوه بر اینکه منبع و وسیله یادگیری است می تواند در مداوای کودکان نقش مؤثری داشته باشد.
تحقیقی به وسیله انصاری 1364 تحت عنوان « عواملی که از دیدگاه کودکان دبستانی به هنگام بستری شدن در بیمارستان، در آنها ایجاد ترس و نگرانی می کند » انجام گرفته است. در این پژوهش تعداد 100 کودک شرکت داشته اند که از نظر جنس، سن، میزان تحصیلات، نوع بیماری، روزها و دفعات بستری شدن در رده های مختلفی قرار داشتند. یافته ها و نتایج بررسی نشان داده است که رفتن به اتاق عمل و ماندن در یک اتاق به تنهایی، در میان کودکان شرکت کننده، بیشترین درصد ترس و نگرانی را به همراه داشته است. بعد از این عوامل، خوابیدن در بیمارستان به خاطر عمل جراحی، عقب ماندن از درسها در طول بستری شدن در بیمارستان و تحمل اقامت شبانه در بیمارستان، در کودکان مورد بررسی، احساس ترس و نگرانی را ایجاد نموده است. در میان عوامل ایجاد کننده ترس و نگرانی در میان کودکان، عواملی چون، بستری کردن کودکان توسط پدر و مادر به منظور تنبیه کردن آنها از حداقل درصد برخوردار بوده است.
مارلو 1988 می نویسد، براساس تحقیقات انجام شده، به وسیله بازی می توان به درک کودک در پذیرش روشهای دردناک درمانی و جراحی و بیان تخیلات، ترسها و هیجانات ناشی از بستری شدن در بیمارستان کمک نمود (کریمی، 1368).
داگلاس98 1985 در یک تحقیق توصیفی تعدادی از پاسخهای منفی بعد از بستری شدن را در کودکان بیان نمود. این پاسخها شامل مشکلات خوردن، اختلال خواب، افزایش اضطراب به علت جدایی از خانواده و دوستان، بیمارستان و پرسنل بهداشتی، ترس، افزایش توجه به بدن، رفتارهای بازگشتی و علائم سوماتیک مثل شب ادراری و تیک می باشد. واضح است که انجام مداخلاتی جهت کاهش عوارض منفی بستری شدن در کودکان می تواند به بهبودی سریعتر کودک کمک شایانی کند (زند شهری، 1384).
ریسلند99 1983 از بخش روانشناسی تجربی دانشگاه آکسفورد در پژوهشی که بر روی کودکان 5 و 13 – 5 و 4 ساله انجام داد رشد شناختی100 و تجربه ترس و درد را در بیمارستان مورد توجه قرار داد. نتیجه چنین بوده است که رشد شناختی کودکان عامل مهمی در

پایان نامه
Previous Entries بازی درمانی، کاهش اضطراب، احساس تنهایی Next Entries اضطراب کودکان، وضعیت اقتصادی، گروه کنترل